Van de ratten besnuffeld
Ze heeft een jas met diepe zakken. Tot mijn ergernis zit Emila voortdurend met haar hand onder de tafel. Is ze aan het sms-en? Wat doet ze nou precies? Als de hele klas aan het werk is, maak ik een rondje door het lokaal in de hoop door te krijgen wat voor geheimzinnigs onder de tafel gebeurt. Ik kom er niet achter. Of beter: ik zie niets x91verdachtsx92. Wekenlang vraag ik me af waarom de arm van Emila langs haar lichaam hangt en waarom haar hand steeds in haar zak zit. Op een dag sta ik bij de deur van het lokaal waar ik lesgeef. De pauze is net voorbij en groepen leerlingen denderen door de gang op weg naar hun les. Voordat Emila richting mijn lokaal gaat, krijgt ze iets in haar handen gedrukt. Ze stopt het in haar zak. x93Hxe8, was dat niet een lange, dunne staart? x94, bedenk ik me als het 3Havo-meisje vrolijk groetend mijn lokaal betreedt en ik zox92n beetje tegelijkertijd naar mijn bureau loop. Ineens schiet het door me heen: het is een rat. Ze heeft een rat in die grote zakken van haar legerjas verstopt! En aan de lange staart te zien is het geen kleintje. Gillend loop ik het lokaal uit. Een klassieke en domme reflex: de hele klas in een stuip. Vanaf de drempel roep ik dat ik gxe9xe9n ratten in mijn lokaal wil. x93Maar juf, hij heeft al weken les van u!x94, probeert de klas nog. Ik houd voet bij stuk: die rat eruit, ik er weer in. Eigenlijk vindt de klas het best zo. Het duurt even voordat ze doorhebben dat ik het meen. Als de toegesnelde conrector benadrukt dat op school geen plek voor ratten in zakken is, vertrekt het meisje mopperend richting huis. Weken later hoor ik dat de rat toch een leuke middag heeft gehad. Emila had geen zin om het hele eind naar huis te fietsen en heeft haar rat bij een vriendje met zelf ook een rat gedumpt. Die van hem bleek een vrouwtje en de hare een mannetje. Het resultaat: een dozijn nakomelingen. x93Soyez fxe9conds et multipliez-vousx94 op zijn Frans.
